روابط سه نفره همیشه برای ِ من جزء عذاب آور ترین روابط بوده . از دوران بچگی و مدرسه هروقت دو نفر تو نیمکت بودیم همه چی خوب بود اما امان از وقتی سه نفر میشدیم.
دعوا و حرف و قهر و آشتی میشد.
اردوها تا وقتی دو نفر و چهار نفر و حتی بیشتر میشدیم و هم پیک بودیم اکی بود اما وای از وقتی که سه نفر میشدیم!
عذاب روابط سه نفری تا توی ِ فامیلم باهام اومد.
باز هم اذیتم کردن . همیشه اون دو به یکی که میشه اون یک همیشه من بودم .
همیشه برام سواله من چرا هیچ وقت نتونستم تو گروه دو باشم و به یک نفر باقی مونده پشت کنم یا اذیت کنم یا قالش بزارم.
چرا اصن همیشه اون یک نفر من بودم؟
دعوا و جنگ همیشه وقتی شروع میشد که اون دو نفر ِ متحد هی میومدن پیش من و بد اون یکی رو میگفتن جدا جدا و من میگفتم که طوری نیست . ببخشید همو .
هی میخواستم آتیش خاموش کنم .
تا الان که دیدم تنها دوستای صمیمیم که سه نفر بودیم بازم.
دقیقا هفته پیش هرکدوم جدا جدا زنگ زدن به من و بد اون یکی رو گفتن و من گفتم اه اصن دیگه حوصله ندارم چرا بد میگین؟ ول کنین یه اشتباهی کردن. دوستیه که ارزش داره و ازین زر زرهای ِ مصلحت اندیشی همیشگی.
حالا دیدم استوری گذاشتن با هم رفتن بیرون.
با هم با شوهراشون.
دفعه دیگه اگر تو این موقعیت قرار گرفتم و کسی زنگ زد چسناله اون یکی رو برام کنه از اول ِ الف فحشا رو شروع میکنم تا ک میدم به جفتشون !
بعد این همه سال زندگی و از در صلح و مصلحت وارد شدن اینبار دیگه خشتکشون رو بکشم رو سرشون !
این دنیا به ضائقه ی دخترا دریده و وحشی خوشه !
برا اخلاقایی مثل من همه اش تله اس
خیلی ناراحتم 😔